De wereld om ons heen heeft een hardnekkig geloof in de helende kracht van tijd. “Geef het tijd,” zeggen ze, of “de scherpe randjes gaan er wel vanaf.” Maar wie leeft met een gat in zijn bestaan, weet dat de praktijk precies het tegenovergestelde laat zien. Tijd creëert geen heling; tijd creëert vooral ruimte voor de afwezigheid.
Na Rauwe Rouw is er nu de opvolger: Tegen de Tijd.
De kille logica van gemis
Waar mijn eerste bundel de rauwe inslag van het verlies beschreef, gaat deze nieuwe bundel over de jaren die volgen. Over de meedogenloze rekensom van een gezin met een gat. Want hoe ben je moeder van drie, als er altijd maar twee aan je hand lopen?
In Tegen de Tijd reken ik expliciet af met de maatschappelijke druk om ‘verder te gaan’. Er valt niets te lijmen en er hoeft niets geheeld te worden. Ik noem het weleens Kintsugi voor de ziel: we laten de barsten zichtbaar, want de breuk bepaalt de waarde van de verbinding die we eren.
Wat het lichaam onthoudt
Rouw zit niet alleen in je hoofd of in je hart; het zit in je cellen. In de bundel schrijf ik over hoe mijn armen midden in de nacht wakker schrikken, klaar om te wiegen, klaar om te tillen, terwijl de weegschaal op nul staat. De tijd schuift voorbij, maar het lichaam blijft tellen wat er ontbreekt.
Deze bundel is geen psychologisch handboek of een bron van spirituele troost. Het is een weergave van de werkelijkheid zoals die is: ongefilterd, soms schurend, maar altijd eerlijk.
Voor wie draagt
Tegen de Tijd is er voor de moeders in stilte, voor de vaders die sporen zoeken, en voor iedereen die weigert zijn geliefde uit de tijd te laten gooien. Voor wie weet dat elke stap vooruit soms voelt als verraad, maar dat ademen de enige weg is om de verbinding levend te houden.
Ik nodig je uit om de woorden te lezen, niet om het verdriet kleiner te maken, maar om het bestaansrecht te geven.
De tijd verzacht niets. Hij geeft het ruimte, zodat het overal past.
Tegen de Tijd is nu beschikbaar.
