Kerst en rouw
Kerst wordt vaak neergezet als een feest van licht, warmte en samenzijn. De dagen zijn donker, maar overal hangen lampjes. Tafels worden gedekt, agenda’s lopen vol, stemmen worden harder. Alsof licht en gezelligheid het donker wel even kunnen neutraliseren.
Voor wie rouwt, voelt dat vaak anders.
Dit gedicht ontstond vanuit dat spanningsveld: de wereld die dóórgaat, rechtop blijft staan, terwijl je lijf iets heel anders vertelt.
Licht dat niets weet van donker
De lichtjes doen hun best, maar weten niets van donker dat geen nacht is.
Rouw is geen gewone nacht. Het is geen donker waar vanzelf weer ochtend op volgt. Het is een ander soort donker: aanwezig midden op de dag, tussen mensen, tijdens gesprekken over boodschappenlijstjes en kerstmenu’s.
Feestverlichting kan het verzachten, maar het kan het nooit helemaal begrijpen. Dat hoeft ook niet. Het mag er zijn, zonder dat je mee hoeft te doen.
Een lichaam dat niet meedoet
De boom staat recht. Mijn lijf niet.
Rouw is niet alleen iets van het hoofd of het hart. Het zit in het lichaam. In spanning, vermoeidheid, een zwaar gevoel, of juist verdoving. Je kunt weten dat je veilig bent, dat het leven doorgaat, en tóch voelt je lijf alsof het iets kwijt is wat niet te vervangen is.
Dat is geen zwakte. Dat is hoe verlies zich vastzet in spieren, ademhaling en zenuwstelsel.
Mijn lichaam onthoudt wat de kamer vergeet.
Kerst hoeft niet helend te zijn
Kerst hoeft je rouw niet te verzachten. Je hoeft er niets van te leren. Je hoeft het niet ‘mooi’ te maken.
Misschien zijn het dit jaar gewoon een paar dagen in december waarop je ademt, eet, iets voelt, iets níet voelt. Dat is oké. Rouw laat zich niet sturen door seizoenen of tradities. Ze beweegt in haar eigen tempo. Soms zichtbaar, soms stil. Als dit gedicht iets mag doen, dan is het dit: ruimte geven aan wat er is. Zonder oplossing. Zonder licht dat alles goed moet maken.
Wil je meer weten over de bundel? Ontdek hoe de bundel kan helpen om rouw een stem te geven. Bestel hem hier.