Sinterklaas is voor veel gezinnen een periode vol licht, spanning en zachte nostalgie. Liedjes die je vanzelf meezingt. De geur van mandarijntjes en kruidnoten. Kindervoetjes die rennen om hun schoen te zetten.
Maar voor wie rouw met zich meedraagt, kan december iets anders doen. Het schuurt. Het krast langs plekken waarvan je dacht dat ze wat gladder geworden waren.
Feestdagen vergroten uit. Ze maken zichtbaar wat het hele jaar al voelbaar is, maar wat in deze weken harder dreunt: het gemis.
De schoen die nooit gezet kan worden
Rouw is niet alleen missen. Het is ook niet meer meemaken. Niet zingen. Niet glunderen. Niet opgewonden wiebelen en gespannen wachten.
Het is een contrasterende leegte in een gebruik dat eigenlijk bedoeld is voor overvloed.
Terwijl de wereld vrolijk verder draait, kunnen kleine rituelen ineens genadeloos scherp zijn. Een schoen. Een cadeautje. Een naam die niet genoemd wordt.
En juist dat dagelijkse, dat simpele, kan het hardst binnenkomen.
Waarom ik dit schrijf
Ik weet hoe herkenning kan verzachten.
Zonder op te lossen, dat probeert dit gedicht ook niet, maar even ademen in een maand waarin de wereld vooral vraagt om meezingen, meefeesten, meebewegen.
Mijn bundel Rauwe Rouw draait precies daarom: woorden vinden voor de plek waar taal vaak tekortschiet. Eerlijk. Rauw. Zonder Sinterklaas-glazuurlaagje.
Woorden die laten voelen dat je niet gek bent, niet kapot bent, niet ‘achterloopt’.
Je rouw reageert alleen op dat wat je liefhebt.
En december raakt dat precies aan.
Voor wie dit leest
Als jij dit jaar door Sinterklaas heengaat met een brok in je keel, weet dan: je bent niet alleen.
Je hoeft niet vrolijk te zijn.
Je hoeft niet dankbaar te zijn.
Je hoeft niet ‘het mooiste uit de dag te halen’.
En als dit gedicht voor jou woorden gaf waar jij ze even kwijt was: laat het dan zachtjes met je meegaan.
Meer lezen? Bekijk het inkijkexemplaar.
Wil je meer weten over de bundel? Ontdek hoe de bundel kan helpen om rouw een stem te geven. Bestel hem hier.