Hendriks schrijft dat ze niets van poëzie weet, maar wel iets van het leven. Van dat eerste is weinig te merken. De bundel (over het overlijden van haar dochter, die vlak voor haar eerste verjaardag overleed) wemelt van zinnen die je even doen stoppen met lezen. Om de woorden rustig te laten landen. ‘Je kleine handen, hoe voelden ze ook alweer?’ Of: ‘Jouw unieke melodie, een lied dat nooit ten volle klonk.’ De bundel leest, zoals de titel aankondigt, als Rauwe Rouw. Maar dan zonder grote woorden.
Lees deze review op Bol.com