Consuela Hendriks is moeder van drie kinderen en gz-psycholoog/orthopedagoog, gespecialiseerd in slaap en hechting (zie ook: www.rauwerouw.nl). Als professional en moeder is zij zich ervan bewust hoe fundamenteel verbinding is; ook na de dood. In deze bundel geeft zij ruimte aan wat niet verdwijnt: rouw die blijft en liefde die niet eindigt. De schrijfster neemt de lezer mee in de ongefilterde werkelijkheid van verlies, naar aanleiding van het overlijden van haar dochter, kort voor haar eerste verjaardag. Rouw is niet netjes. Het is niet afgerond, niet controleerbaar, niet iets waar je ‘doorheen’ gaat om het achter je te laten. Rouw is rauw; het schroeit, schraapt, en echoot in de leegte die achterblijft waar ooit aanwezigheid was. Deze bundel is een verkenning van liefde die blijft verbinden, zelfs voorbij de grenzen van het leven. De gedichten zijn zowel breekbaar als krachtig, vervuld van verlangen en gemis en doordrongen van de poging vast te houden wat niet meer tastbaar is. Op haar website zegt Consuela: ‘Ik weet niets van poëzie, maar wel iets van het leven’. Maar dat neemt niet weg dat haar levenservaring op een indringende wijze weet te delen.